Sloot | Waterplant | Levend Voer | Noordzee | Worm Slak | Vlinders | Kever | Spin | Vogel | Tuin | groenten | overige Bomen A-L | Bomen M-Z | Kruiden | Wilde planten A-D | Wilde planten E-M | Wilde planten N-S | Wilde planten T-X | Klimplant | Varen | Zwam | Korstmos |

De dagen De zee zoo volkoel in dezen regen, zoo in dit grauwe in dit kouwe wind, en de zee zoo hoozig zee�g, zoo donderend volkoel, zoo zelf, als bewogen volle grauwluchtwind, zoo omwarend, zoo botsendelkarend, zoo opgaand openbarend, in lucht: gevoel - van het ronde daar verre, naar het strand hier zoo rechte, zoo zeker nog eindeloos, hier diep waterig donker, Klokkend mondig spruitschuimig, het slechten van elkaar, 't opspringen, het dronk er het zoute water. Dat gauwgore water stralend, met de kettingen schuim opkralend, van beneden naar boven en de blikken die meten over het gaande water dat verre onder de doffe lucht verstomt, het valt dof, dof, het suist suiskarrend, �mt, in eens, suizend water, watert alleen zuizend, maar in eens �mt, �mt, en weer �mt verder en verder naar noord en zuid, daar naar het noorden, het zilverschuimstreepige noorden, dan naar het zuiden, het wijdopene zeebespreide zuid, H.Gorter Het strand was stil en bleek Het strand was stil en bleek, ik zat doodstil en keek naar de blauwe rimpeling -- er was ook windgezing. Ik wist wie naast me zat witrokkig en ze had roosrood het glad gezicht er was ook veel zonlicht. Gorter Daar ligt dat water -- dat schitterende water. Zie hoe het schittert, het schitterspreekt, schittertrompettert in de lucht in de donzige gonzige fijne satijne lucht -- dat droogzilvere opzwemmende water in dat rondomblauwe dronkkoude dronkdiepe water, 't is een zee bleek sprekend schuim een woordenmond in het ruim schreeuwende door de gonswind naar het hemelruim, dat streefwater, dat geerwater, dat wilwelwater, het valt al voorover met zijn onhoorbaar geschater te plonzen te lachen met 't gezicht onder water -- o het oogt hoog, pijlend hoog, het overstroomt elkaar valt aan, valt aan, ver en ver, daar daar -- en nu ligt het weer schaterend uit te lachen naar alle kanten, alsof ze wat zagen, de lucht is boven wittig teer, rondom valwolken en v�rgaande boomerijen om, niet heel ver is het �l gestoomde nevel, molens en boomen even, even. De zee buiten grijs, zilverig, regenig, lommerig, in wolke' cirkelgespreide -- hier, o hier weekelijk, stillekes groen, verwijdde naar 't wijde, mijn hoofd, o mijn hoofd in de makkelijk zwakke lucht -- mijn oogen zoo koel, zoo beregend voor de lucht, mijn handen wat warm neerhangende -- o zoo in zoele omvangende droevigheid bij de gangende rotsige golvebedwaalde zee ik mijn hoofd in mijn handen dee -- maar het schitterig ruischen sproeiig, de donderritsel, het klokkend gekabbel, het lekkend tongflitsen -- het bloed in mijn hand is droog -- nu schaduwe, zeevolle zee�ge voor mijn oog. Ik zat eens heel alleen te denken Ik zat eens heel alleen te denken aan een gedachtezee, het krenken van geele golfjes kriebelde mijn voet, ik voelde als zoet lachen in me, zoet. Een murmelwindje floot me om de beenen lang blikkend schoven zich de golven henen verlangend, en ze veinsden hunnen lach, ze weenden d�n als ik ze niet meer zag. En stil begonnen toen de bleeke misten knievouwend op te staan en in de risten �l voort te gaan, de murmelwind werd koud, de mistewang en waterwange blauwt. En toen kwam ze aangegleden �ver het ijswater� voeten haar kletteren deden, handen met handschater, lichtend verrezen �m de witte misten kijkende lichtoogig of ze vergiste zich met te komen, maar ze weigerde n��n� o weenen, weenen, weenen deed ze met geween. Weenen, weenen, weenen, lachen, lachen, lachen, ik wist niet of druppelen schenen, ik wist niet wat oogen zagen� gleden haar koude handen, vielen haar marmerwangen dicht voor me neer, eilanden licht zag ik in verlangen� zee, hare oogen blinken, deed ze toch nederzinken stillekens, smeltend, nevelend aan mijn voet� spraakademen, oogademen, handademen, haarademen riekten zoet. Weenen weenen weenen, lachen lachen lachen, ik weet niet wat er uitschene, ik weet niet wat er uitzage� over mijn strakke oogen sloegen de neergebogen nevelen van haar om� dicht in mijn mondkeel stom, drongen haar nevelen, lichaam te omrevelen vielen hare lichtzeilen, sloegen haar vlamwaden mistvonkelsel beladen dooddronken, neergelegen, bleef ik wijlen. O weenen weenen weenen, o lachen lachen lachen, haar armen deden me dragen, haar handen deden me schragen als een hooge hooge wagen� misten hebben geschenen lachend als blanke vanen� om ons twee�n henen fonkelden vallende tranen, ik wist wat mijn oogen zagen. De arbeidersklasse danst een groote reidans De arbeidersklasse danst een groote reidans aan de oceaan der wereld, zooals kindren die men 's avonds op strandmuur bij de zee, bij het geel der lantarens en 't licht der zon, ziet huppelen op muziek. Hun lichte dunne gestaltetjes dragen al dansend hoop en gedachten gaand op de oceaan, gaand in den hemel, gaand diep in de aarde� zoo danst de arbeidersklasse aan de zee. Hoop en verwachting stroomt hun van de zee, hoop en verwachting straalt van uit de lucht, hoop en verwachting rijst van uit de aard. Hoe klinkt nu alles helder, 't aard-metaal klinkt, en de lucht is sonoor, 't handgeklap van mannen en vrouwen volgt op breeden zwaai van armen door de zachte helle lucht. Jongens en meisjes stuiven om hen heen. Deze zullen 't beleven dat de lichte lichamen der menschen overal dansen in vrijheid. De arbeidersklasse danst een groote reidans aan de oceaan.

aan zee In 't land der dromen in het dromenland, het is als kindren badend in de zee, met het gekniel van lichtvrouw in gebee, de lichte armen hoog op de zee, want er is gezweef van bove', en van de kant ruist donkere muziek in om de vree der wereld, der zonneberuiste ste�, en maakt het een verward doorzocht droomland. Zachte dromen maken een helderheid en ene kind-doorlach'ne werklijkheid - zalig de aarde ware wij op wonen - en het langsgaande is om ons te lonen - dromenland is het land der natte zee waar kindren spelen in rondgaande menigte. Gorter Het strand was stil en bleek Het strand was stil en bleek, ik zat doodstil en keek naar de blauwe rimpeling -- er was ook windgezing. Ik wist wie naast me zat witrokkig en ze had roosrood het glad gezicht -- er was ook veel zonlicht. Herman Gorter En ik bij de stille zee�n En ik bij de stille zee�n der wereld zoo wreed tevree�n levende, hongerende, o, ik verhongerende, ik met mijn drooge handen, ik met het knarsetanden, ik met het al aangrijpen, ik met het tot niets rijpen van bleeke begeerende vruchten -- ik at de geduchte lauwe ademen met mijn ooren, ik stond bibberend voor de groote wijd opene spiegeloogen -- de blauwe lichthoogten. Hoor, ze gaat over de zee�n de bleeke sneewwee�, sneewvlagigheid -- de waters benee�n, ze liggen te schreien van gragigheid -- er begint blauw blinken, de voeten zinken tot ons, tot ons -- de armen dalen, rood wordt het vale vleesch zooals rood dons. Ik zie haar lijf, ze is vol schaduw en rood -- teer zijn de dalen in haar. Herman Gorter Aldoor dat metalen ruischen van de metalen stralende zee Aldoor dat metalen ruischen van de metalen stralende zee en het woestlichte gebots, het wreede golfwe�, het flitsige bijtige fijnstralend oneindige, het zoowijdspreidige vloedendomheinige, en toch dat volle natte blauwe aangerol, het sprenkelschuime diep watervol, 't oogfijne ooglavende waterdagen, daar boven het vlakke luchtvlaggen -- gaande daar dames wange' als bloeme dicht voor heen, parasolzilvere, handekenshange, juweelige in oogschijn. De golven en hun �ver voorovervallen met hun pralend zoo sierlijk zoo dwaas zoo vergeten boven alle alle alle alle altijd willen wezen, en het zinken ineen, het heel niet meer willen wezen maar diep onder andere, alle ze zinken vergaande met hun doffe trouwe water-menschoogen, onder elkander elk momplend, onder elkander elk staande, allen omlaag en omlaag en niemand meer hooger -- donderend gaan ze omhoog naar de eenzame pralende hooge wereldverlichtende lucht -- klotsende volle rotsende wiegelend gestreept donkerevlakkige water, volgroen blankschuime, borstig, schuimuitgezogen water, nog water, maar wordende licht, maar licht maar starende liefelijk eenzaam, het stille godswereldlijk licht van den hemel -- en hier het groenstreelig windliggend w�googend neederig gras -- naar de boomen achterwaarts boogend, van de stille, grove aarde. Herman Gorter Aan zee In 't land der dromen in het dromenland, het is als kindren badend in de zee, met het gekniel van lichtvrouw in gebee, de lichte armen hoog op de zee, want er is gezweef van bove', en van de kant ruist donkere muziek in om de vree der wereld, der zonneberuiste ste�, en maakt het een verward doorzocht droomland. Zachte dromen maken een helderheid en ene kind-doorlach'ne werklijkheid - zalig de aarde ware wij op wonen - en het langsgaande is om ons te lonen - dromenland is het land der natte zee waar kindren spelen in rondgaande menigte. Waddeneilanden De hieronder genoemde planten en dieren zijn alle rondom Texel, Vlieland, Terschelling en Ameland te vinden. cranberry duinviooltje engelsgras garnaal lepelaar kabeljauw kokkel haas helmgras jacobsschelp mossel noordzeekrab oester parnassia strandkrab scheermes schol veterwier wapenworm wulk zager zandblauwtje zeealsem zeedistel zeekat zeeraket zeekraal zeevenkel zeepier zeepokken eendenmossel zeepostelein zeesla zilvermeeuw Kijk voor meer zeegedichten hier. visitors | � copyright waterwereld 2002-2025 | home | links | Email: sysopje@yahoo.com | | WWW www.waterwereld.nu Stumble It!