Een grote zeenaald op de zeebodem, met dank voor deze foto aan
Bart Holvoet.
Een grote zeenaald , de typische zuigsnuit is alleen
geschikt voor kleine prooien op te zuigen.
Een grote zeenaald, met dank voor deze foto aan
Bart Holvoet. Lees meer van hem op Bartsblog
Zeenaald en Zeepaardje, een gravure van Brehm
Zeenaald
Eenmaal heb ik een jong exemplaar van de zeenaald in een schepnetje gevangen ,
een schepnetje met erg fijne mazen. Dat is ook nodig want bij een garnalenschepnet
kan dit diertje makkelijk door de mazen. Het dier heeft een langgerekt,
erg dun lichaam met en lange zuigsnuit.
Deze dieren kunnen erg lang worden , tot 50 cm, maar werd dat bij mij niet.
Het lijf is erg langwerpig, en zeshoekig, zoals dat van het zeepaardje,
waarnee het verwant is. Zeenaalden zwemmen erg langzaam met hun
langgerekte kop omlaag en houden zich schuilen tussen het wier.
Het is een schuw dier met veel vijanden en om deze reden gaat het
voor elke medeaquariumbewoners opzij. Zeenaalden verobberen grote
hoeveelheden artemia in gevangenschap en zijn daardoor kostbaar.
Het heeft een groot verspreidingsgebied , maar is nergens talrijk.
naar een aquarel van MacGillivray
de zeenaald in het aquarium
Deze dieren zijn ook te houden in een brakwater aquarium.
Jonge zeenaalden zijn planktoneters.
Zeenaalden vereisen dezelfde ingewikkelde verzorging als de
verwante zeepaardjes en kunnen gevoerd worden met (levende)kreeftachtigen zoals:
mysis en artemia en jonge
garnalen.
Rode muggenlarven worden met veel minder enthousiasme gegeten.
Zeenaald gevangen door een kwal
illustraties van A.E. Brehm
Alfred Brehm (1829-1884) is de aucteur van
"Tierleben ", vertaald als "Het leven der dieren"
(Brehms Life of animals). De volgende illustraties
zijn uit deze uitgave:
Stumble It!